İzler

Hapishane duvarlarının içinde saatlerce dolaştıktan sonra varolan kalıntılarla ilgili en güçlü tepkiyi önceki “sakinlere” ait az sayıdaki iz ve işaretlere karşı duydum. Dolayısıyla her tür izin peşine düşmeyi sürdürdüm ve onları bir tür bilimsel yaklaşımla topladım. Bulduğum kanıtlar biraraya getirilerek deney tüplerine kondu. Duvarlardan pig- mentler, eski kumaş parçaları, bazı organik kalıntılar (bitkiler, haşere…). Daha sonra onların fotoğraşarını çektim, kanıt görüntüleri gibi plastik torbalara sardım. Bu hazırlık sonrasında yerleştirme yavaş yavaf biçim kazanmaya başladı. Tüm deney tüplerini tavana ortalanacak şekilde sabitledim. Biraz yumuşak ve ılık bir yaz yağmurunu andırıyorlardı. Böylece neredeyse göz hizasında dans ediyorlardı. Onların altına da “koleksiyonum”dan arta kalanlarla araştırma masamı hazırladım. Estetik ve bilimsel yaklaşım sayesinde bu, “hapishane izleri”nin mükemmel bir görselleştirilmesi haline geldi. Müzesel ve bilimsel yaklaşım, izleyici için binanın geçmişini ve hatta bazen de kendi geçmişini sorgulayabilmesi açısından bir şans.

Bu yüzleşme benim temel fikrimdi.